اسکیت روی یخ کفشی است که برای اسکیت استفاده می شود. اسکیت های یخ مدرن دارای تیغه ها یا چرخ های فولادی هستند که به کف چکمه ها متصل شده اند. ورزش اسکیت روی یخ در غرب را می توان صدها سال پیش دنبال کرد. جالب توجه است که مصنوعات باستانی اسکیت روی یخ-اسنوبوردهای ماشین های برفی-در لندن کشف شده اند. اعتقاد بر این است که قدمت این اسنوبردها به قرن دوازدهم باز می گردد. از سوی دیگر، اسکاندیناویها از دستگاههای سرخوردن استخوانی استفاده میکردند که به پاهایشان بسته شده بود تا روی یخ سر بخورند. باستان شناسان بقایای اسکیت های یخی استخوانی را که قدمت آنها به 3000 سال قبل از میلاد مسیح در اروپا و چین باز می گردد، کشف کرده اند. مردم در آن زمان استخوان های حیوانات را به کف اسکیت خود می بستند تا روی سطوح یخ زده سر بخورند. این اسکیتها بعداً اسکیتهای استخوانی{11}}تغیرهدار نامیده شدند.
اسکیت های یخ چوبی با تیغه های آهنی برای اولین بار در هلند ظاهر شدند. باستان شناسان بقایایی از اسکیت های یخی چوبی را کشف کرده اند که قدمت آن به اوایل قرن سیزدهم باز می گردد در نزدیکی آمستردام و مکان های دیگر.
اولین سابقه تاریخی اسکیت روی یخ در سال 936 پس از میلاد ظاهر می شود، زیرا یک اسکیت باز هلندی در آن سال روی یخ کشته شد و تأثیری ماندگار بر جای گذاشت.
در حدود سال 1572، تاریخ هلند شاهد مواردی بود که هلندی ها اسپانیایی ها را با اسکیت روی یخ، هم از طریق زمین و هم از طریق دریا شکست دادند. در یک مورد، ناوگان اسپانیایی و هلندی با یکدیگر مواجه شدند، اما به دلیل تغییر ناگهانی آب و هوا، هر دو ناوگان توسط دریای یخ زده بی حرکت شدند.
سپس هلندیها تیمهای اسکیت را با سربازان توان- خود تشکیل دادند و حمله سریعی را آغاز کردند، اسپانیاییها را از حالت گارد خارج کردند و منجر به شکست سختی شدند. در فرصتی دیگر، تیمهای اسکیت پیاده نظام هلندی به سربازان اسپانیایی مستقر روی یخ حمله کردند. سربازان اسپانیایی که قادر به اسکیت نبودند، قدرت مقاومت نداشتند و همگی کشته شدند. در این زمان، هلندی ها از تجهیزات اسکیت آهنی استفاده می کردند. اسکیتهای گرانقیمت آهنی در ابتدا در انحصار ثروتمندان بود، اما در قرن هفدهم هلند، اسکیت به یک سرگرمی زمستانی محبوب برای مردم از همه طبقات تبدیل شد.
اسکیت های روی یخ نیز در اسناد تاریخی چین ثبت شده است. *کتاب جدید تانگ* صحنه هایی از اویغورها را ثبت می کند که در دوران سلسله تانگ تخته های چوبی را به پاهای خود می بستند و روی یخ اسکیت می کردند. اسکیت روی یخ در دوران سلسله چینگ به اوج خود رسید. هر زمستان، دربار امپراتوری هزاران اسکیت باز ماهر را برای اجرا در برکه Taiye در انقلاب زمستانی انتخاب می کرد، تمرینی که به "یخ بازی" معروف است، که به یک رسم عامیانه ملی تبدیل شد.
به دنبال اسکیت های یخی آهنی، اسکیت های یخی فولادی امروزی آمدند.
در روزهای اولیه، اسکیت های یخ را با بندهای چرمی به پا می بستند. بعداً اسکیت ها را به اسکیت ها می زدند یا با بند به آن ها می بستند. اسکیتهای یخ مدرن دارای تیغههایی هستند که بهطور دائم یا نیمه دائمی (با پیچهای قابل جابجایی) روی اسکیتها ثابت هستند. مواد مورد استفاده برای اسکیت های یخ نیز تکامل یافته اند. از اسکیت های چرمی اولیه، آنها به سمت استفاده از فایبرگلاس و فیبر کربن پیشرفت کرده اند. اسکیت های فیبر کربنی بسیار سفت و محکم و پایدار هستند، اما گران هستند و می توان آنها را به شکل پای ورزشکار برای بهبود عملکرد سفارشی کرد.
یک رویداد برجسته در تاریخ اسکیت سرعت، اختراع اسکیت روی یخ "تیوب-نوع" توسط نروژیها A. Paulsen و H. Hagen در سال 1902 بود. این اختراع تکنیکها و عملکرد اسکیت را بسیار بهبود بخشید. در دهه 1990، اسکیت یخ قابل پیاده شدن انقلابی معرفی شد. طراحی لولا در جلوی اسکیت ها به تیغه ها اجازه می دهد تا برای مدت طولانی تری در تماس با یخ باقی بمانند و به اسکیت بازان این امکان را می دهد تا از قدرت مچ پای خود به طور کامل تر استفاده کنند و با هر گام به سمت جلو حرکت کنند. در سال 1998، کمیته بین المللی المپیک به طور رسمی اجازه استفاده از اسکیت های جدید را در بازی های المپیک زمستانی داد و تقریباً تمام رکوردهای اسکیت سرعت المپیک و جهان شکسته شد.
در حالی که اسکیت های روی یخ فقط می توانند روی یخ سر بخورند، اسکیت های غلتکی برای امکان سر خوردن روی زمین (سطوح سخت) اختراع شدند و چرخ ها را جایگزین تیغه ها کردند.
اسکیت های غلتکی به دو دسته تقسیم می شوند: یکی اسکیت غلتکی دو ردیفه-، شبیه به یک ماشین کوچک، با چهار چرخ در چهار گوشه قرار گرفته است. دیگری یک- اسکیت غلتکی تک ردیفه با چرخ هایی است که به صورت طولی چیده شده اند.
